Nico Dijkshoorn

Toen enkele weken geleden, op zijn eigen site, werd aangekondigd dat Levon Helm op sterven lag, greep mij dat nogal aan. Niet alleen omdat Levon Helm een fijne muzikant was om naar te luisteren en naar te kijken. Dat schoudertje van hem, als hij tijdens het drummen, met het hoofd opzij, de leadvocals zong. Prachtig. Ook niet omdat hij een van de beste biografieën ooit schreef, het boek This Wheel’s On Fire, bomvol met liefde maar ook met verpletterende waarheden over de narcist Robbie Robertson. Ik was vooral in de war omdat voor het eerst een muzikant overleed die, alleen door een liedje te zingen, zich dwars door mijn leven had gevlochten.

Lees verder

Ik heb gisteren op gepaste wijze Johan Cruijff zijn 65e verjaardag gevierd. Om een uur of zes ‘s ochtends heb ik de bezorger van de Telegraaf uitgelegd dat je de krant veel beter eerst in stukken kunt scheuren, voordat je hem in de bus doet. Daarna ben ik naar een bakkerij gelopen en heb aan die mensen daar uitgelegd dat je een stokbrood ook gewoon als een casino kunt afbakken.

Lees verder

Bruce is boos en Bruce heeft een nieuwe plaat gemaakt. Dat is slecht nieuws. Als Bruce boos is dan gaat hij schreeuwen. Want dat doen mensen die boos zijn: heel hard schreeuwen. Bij Bruce krijg je er boze muziek bij cadeau. Dat onderscheidt hem van de zonderlinge man met baard, die op een kistje – ergens op een Amsterdams plein – staat te tetteren dat hij tegen dit en dat is.

Lees verder